Mijn Gesprekken met Thomas

Thomas, deze ga je voelen. Ga er even goed voor zitten alsjeblieft.  Ik ben weer eens verliefd geworden op iemand die ik nog nooit in het echt heb ontmoet. Ik weet niet wat ik moet doen, ik weet wel dat deze verliefdheid eenzijdig is en dat ik er zo snel mogelijk overeen moet komen.  Daar kom jij in het spel. Jij was ook verliefd op mij, en ik koos toen ook niet voor jou. Hoe heb je dat gedaan, toen? We mogen mensen toch niet gebruiken voor ons eigen gewin? Ik ben er klaar mee om altijd maar "ja" en "amen" te zeggen tegen iedereen die ik tegenkom op straat oid, maar inmiddels is dat wel wat ik aan het doen ben. HALLO! Zo ben ik toch helemaal niet, dat weet jij ook! Ik weet dat ik alleen maar hem wil nu. Ik weet ook dat dat weer over gaat. Ik weet ook dat mensen niet voor altijd bij elkaar blijven. Maar wat zit ik vast, wat zit ik ontzettend vast. Mocht je ergens de tijd vinden om mij een teken te sturen vandaag: ik sta helemaal open. Liefs, Cin PS. Ik haat verliefd ...

How it all started.  You guys remember elementary school? I do. At least I think I do. Every time I close my eyes I see flashes. Flashes of colours and shapes I can't immediately place. I know they're there tho. The memories. Some might call it a mental disorder, but my Big Sister calls it my strength. "Nobody can replace you. Not in a million years." Her words, not mine. I don't even know if they're a hunderd percent accurate but I choose to believe her. Up until this point, she's never been wrong about me. I don't know if you guys have a role model. My advice to you all is to pick wisely. My dad used to tell me all about the birds and the bees. Literally. He would go on and on about every flower, tree or animal we'd encounter and he would come up with the weirdest facts. He still does. Sometimes I roll my eyes when he tries to be funny but he's my dad. I'd take a bullet for him anytime, anyplace, anywhere. Mum's a totally different st...

Over zes dagen ben ik jarig. Vierendertig. Geloof me, dan begin je mee te tellen. Maar wat er op mijn persoonlijke CV staat? Vrouw, vierendertig, single, geen kinderen. Tel ik überhaupt wel mee in deze maatschappij? Ik leef in een simpel (maar cute) rijtjeshuis in een simpel (maar cute) dorpje ergens in Noord-Brabant, met twee aanhankelijke honden die het vrijwel onmogelijk maken om bezoek te ontvangen, waardoor we de meeste avonden met zijn drietjes op de bank doorbrengen. Begrijp me niet verkeerd, ik schrijf dit niet om te klagen, want ik ben dol op mijn leven. Maar ergens klinkt er toch altijd een stemmetje in mijn achterhoofd dat fluistert: ben je waar je had willen zijn? Toen ik veertien werd had ik alles precies uitgestippeld. Ik ben gezegend met een goed stel hersens, dus het plan was simpel. Het gymnasium halen, daarna Rechten studeren, advocaat worden en verhuizen naar Amsterdam. Ik was ook goed op weg, maar toen zat het leven even in de weg. En toen werd ik vanochtend wakker ...

Soms word ik wakker en dan weet ik PRECIES  wie ik ben. Andere dagen denk ik bij mezelf: "Wie ben  jij in vredesnaam?" En die "jij", dat is dan het meisje in de spiegel. Sowieso is dat al heel verwarrend, want soms zie je er in de spiegel niet meer hetzelfde uit als hoe je jezelf herinnerde. Of zelfs niet meer zoals dat je er gisterenavond uitzag toen je net je tanden had gepoetst. Dit gevoel is denk ik voor iedereen wel herkenbaar. Ik vraag me dan altijd af waar dat verschil vandaan komt. Waarom ik op sommige momenten echt heel zeker ben van mijn zaak, van wat ik wil en ook van wie ik idealiter wil zijn. En op andere momenten trek ik ALLES  in twijfel, zelfs mijn eigen naam! Nu klinkt dat voor jullie misschien wel overdreven, dat ik twijfel aan mijn eigen naam. Voor mij persoonlijk zijn "namen" helemaal niet zo heel vanzelfsprekend. Misschien ken je dit wel: je leert iemand kennen, stelt jezelf voor en noemt je naam. Die ander heeft dus niet alleen nog vo...

Murphy's Law. Ik heb er echt een haat-liefde verhouding mee. Ik gebruik hem twee kanten op hoor, zowel positief als negatief. Maar de afgelopen week was voor mij echt turbulent. Te turbulent. Ongeveer vier maanden geleden ben ik gestopt met alle medicatie. Dat gaat op zich bijzonder goed, ik heb me in lange tijd niet meer zo mezelf gevoeld als nu. Ik ben weer dat meisje van vier dat aan de lopende band vragen aan het stellen was aan iedereen die ik tegen kwam. De meeste mensen vinden zulke kinderen ontzettend irritant, ik kwam er altijd wel mee weg omdat ik gewoon ook ontzettend schattig was. En lief. Anyways, op mijn vierde moest ik naar school. Toen ben ik langzaam veranderd in iemand die ik eigenlijk helemaal niet ben, en dat resulteerde op mijn achttiende in een catastrofe van epische proporties. De laatste acht jaar ben ik mijn eigen therapeute geweest. Ik kom zelden een psycholoog tegen die ik niet voor de gek kan houden. De laatste acht jaar is het dan ook nog nooit zo goed ...

Zo aan het einde van het jaar is het voor mij altijd een tijd van reflectie. Wat heeft het afgelopen jaar me gebracht? Wat heb ik geleerd? Wat heb ik goed gedaan en vooral ook: wat heb ik totaal verkeerd aangepakt? Zo over het geheel gezien is 2025 een goed jaar geweest voor me. Ik ben meer in mijn eigen kracht gaan staan, heb voorzichtig mijn eigen waarden bepaald en ben zo goed en zo kwaad als dat ging ernaar gaan leven. Ik heb soms duidelijk mijn grens gevoeld en aangegeven, maar ik ben er ook net zo vaak keihard overheen gegaan. Dit dichter bij jezelf blijven is een proces, je doet het niet opeens vlekkeloos. Van fouten leer je, en je faalt alleen als je stopt met proberen. December is altijd een maand met twee gezichten voor mij. Aan de ene kant zijn er natuurlijk de feestdagen en mijn verjaardag. Aan de andere kant is het de periode van het jaar waarin het in mijn verleden vaak radicaal de verkeerde kant op ging. Ik heb menig Kerst doorgebracht op een gesloten afdeling van een ps...