Alles is Liefde

Over zes dagen ben ik jarig. Vierendertig. Geloof me, dan begin je mee te tellen. Maar wat er op mijn persoonlijke CV staat? Vrouw, vierendertig, single, geen kinderen. Tel ik überhaupt wel mee in deze maatschappij? Ik leef in een simpel (maar cute) rijtjeshuis in een simpel (maar cute) dorpje ergens in Noord-Brabant, met twee aanhankelijke honden die het vrijwel onmogelijk maken om bezoek te ontvangen, waardoor we de meeste avonden met zijn drietjes op de bank doorbrengen. Begrijp me niet verkeerd, ik schrijf dit niet om te klagen, want ik ben dol op mijn leven. Maar ergens klinkt er toch altijd een stemmetje in mijn achterhoofd dat fluistert: ben je waar je had willen zijn?

Toen ik veertien werd had ik alles precies uitgestippeld. Ik ben gezegend met een goed stel hersens, dus het plan was simpel. Het gymnasium halen, daarna Rechten studeren, advocaat worden en verhuizen naar Amsterdam. Ik was ook goed op weg, maar toen zat het leven even in de weg. En toen werd ik vanochtend wakker en was ik plotseling bijna vierendertig en nog steeds alleen.

De mannen die ik tegenkom zijn het allemaal net niet. Nu moet ik zeggen dat ik ook wel een behoorlijk eisenlijstje heb, ik ben niet meer zo gemakkelijk als dat ik was toen ik twintig was. Maar de kwaliteit van dateable mannen is zeer achteruit gegaan de afgelopen jaren, en ik kan het weten. De man anno 2025 wil als een prinsesje behandeld worden. Zij willen degene zijn die wordt verleid. Of ze zijn natuurlijk al getrouwd met twee kinderen en zijn enkel op zoek naar een verzetje. Naarmate je ouder wordt kom je erachter dat de kwaliteit echt ver te zoeken is.

Dus stelde ik mezelf vandaag de vraag: Wat als ik voor altijd alleen blijf? Kan ik daar vrede mee hebben? Ik liet de gedachten even ronddwalen in mijn hoofd. Na weer een rampzalige date afgelopen week heb ik voor de honderdste keer Tinder van mijn telefoon gegooid. Ik trek het gewoon niet meer. Soms wenste ik dat ik lesbisch was, want de vrouwen in mijn leven zijn een stuk aangenamer gezelschap.

Misschien is vrijgezel zijn zo slecht nog niet. Ik bepaal altijd zelf wat ik kijk op tv, ik hoef aan niemand verantwoording af te leggen over wat dan ook, en ik mag altijd het laatste stukje chocolade. Ik heb geen ruzie over de afwas, rekeningen of hoe laat ik thuis was afgelopen nacht. Ik kan mijn hele leven precies zo inrichten als ik wil, inclusief keihard Taylor Swift om negen uur 's ochtends en een felroze badkamer plafond. Mijn leven is echt helemaal van mij. 

En ik ben niet 'maar een half persoon', op zoek naar haar wederhelft. Ik ben compleet zoals ik ben. Ik heb mezelf in de afgelopen vierendertig jaar enorm goed leren kennen, ik weet mijn sterke en zwakke punten, ik kan mijn grenzen aangeven en ik weet precies wat wel en niet bij mij past. Ik ben niet bij iemand 'om maar niet alleen te zijn'. Ik ben liever alleen dan dat ik vast zit in een middelmatig leven dat me niet echt gelukkig maakt.

En toch is er altijd nog de hoop dat er ook iemand voor mij rondloopt, ergens. Die hoop blijft bestaan, waardoor ik open blijf staan. En ik denk dat dat het beste is wat je in zo'n situatie kunt doen. Mijn ideale relatie is misschien niet standaard, niet 'zoals het hoort'. Maar dat betekent niet dat zij niet kan bestaan.

Want voor wie denkt dat het te laat is, ergens om de hoek wacht soms geluk!