Ego sum; tune es?

Soms word ik wakker en dan weet ik PRECIES wie ik ben. Andere dagen denk ik bij mezelf: "Wie ben jij in vredesnaam?" En die "jij", dat is dan het meisje in de spiegel. Sowieso is dat al heel verwarrend, want soms zie je er in de spiegel niet meer hetzelfde uit als hoe je jezelf herinnerde. Of zelfs niet meer zoals dat je er gisterenavond uitzag toen je net je tanden had gepoetst. Dit gevoel is denk ik voor iedereen wel herkenbaar.

Ik vraag me dan altijd af waar dat verschil vandaan komt. Waarom ik op sommige momenten echt heel zeker ben van mijn zaak, van wat ik wil en ook van wie ik idealiter wil zijn. En op andere momenten trek ik ALLES in twijfel, zelfs mijn eigen naam! Nu klinkt dat voor jullie misschien wel overdreven, dat ik twijfel aan mijn eigen naam. Voor mij persoonlijk zijn "namen" helemaal niet zo heel vanzelfsprekend. Misschien ken je dit wel: je leert iemand kennen, stelt jezelf voor en noemt je naam. Die ander heeft dus niet alleen nog voordat je je naam hebt uitgesproken al een hele (meestal oppervlakkige, incomplete) schets gemaakt van hoe jij bent als persoon, ze hebben zelfs al bepaald of ze je leuk vinden of niet! Ik vind dat FAKKING bizar. Als je dan uiteindelijk je naam zegt dan hebben zij in hun hoofd associaties bij die naam. Ze denken dan bijvoorbeeld aan personen in het verleden die ze gekend hebben met dezelfde naam. Of aan iemand uit een film. Een leraar van toen ze op de basisschool zaten. (Of in mijn geval, het jongere zusje van Barbie).

Dus namen geven aan iemand, bijvoorbeeld je baby of je nieuwe puppy, is helemaal niet zo simpel als je denkt. De naam die je aan je kind geeft, die naam waarin dat kind bovendien helemaal niet eens enige inspraak heeft (!), zorgt volgens mij deels voor hoe dat kind zichzelf dan gaat zien en zelfs voor hoe veel moeite hij of zij gaat hebben met Het Ego.

Het woord 'Ego' komt oorspronkelijk van heel vroeger en het betekent simpelweg "ik". Maar wij mensen zijn er heel goed in om de betekenis van woorden compleet te veranderen en er een heel ander gevoel aan mee te geven. Deze constatering is opzich eigenlijk al de reden dat niets van wat ik opschrijf precies zo bij jou binnenkomt als hoe ik het bedoel. Maar ik doe ontzettend m'n best ;-)! Als je vandaag de dag in het woordenboek kijkt, staat eerdergenoemde definitie zeker nog wel in het rijtje van definities. Dat is ook het probleem niet. We weten nog wel wat het woord betekent, we zijn ons er gewoon niet meer bewust van omdat alle andere definities op de één of andere manier een veel sterker gevoel oproepen. Als dingen (woorden, plekken, mensen) gevoel oproepen, krijgt dat bijna altijd de overhand op de oorsprong van die dingen (woorden, plekken, mensen).

Ik hoor mezelf soms wel eens zeggen over iemand dat hij of zij een te groot ego heeft. Wat ik daar dan mee bedoel is dat ik de manier waarop die persoon zichzelf verhoudt tot de wereld en anderen niet prettig vind en dat de manier waarop die persoon overkomt op mij niet helemaal strookt met hoe die persoon werkelijk is. Ik heb het dus niet over of die persoon al dan niet een goed mens is, maar puur over de manier waarop alles aan die persoon bij mij binnenkomt. Denk aan de manier waarop zijn/haar lichaamshouding wel/niet overeenkomt met de dingen die hij/zij zegt. Of de manier waarop de klank van zijn/haar stem een heel andere gevoel draagt dan de woorden die uit zijn/haar mond komen. Of de manier waarop de neppe (glim)lach de ogen niet bereiken, die ogen die volgens mij niet eens doorhebben dat de mond aan het (glim)lachen is.

Zoals je leest heb ikzelf ook weer een heel andere definitie van 'ego'. Als je bijvoorbeeld gaat googlen kom je zoveel dingen tegen dat je er helemaal gek van wordt. Zou ik ook even niet doen als je vandaag nog belangrijke dingen te doen hebt. Ik vind zelf de manier waarop Karl Jung over het 'ego' denkt het meest interessant. Ik weet natuurlijk niet hoe hij het precies bedoelde (zie twee alinea's terug) maar voor mijn gevoel komt wat hij er allemaal over heeft geschreven het dichtst bij hoe wij er hier over leren en lezen. Neem vooral niet aan wat ik zeg over het 'ego'. Ik ben een blanke, jonge vrouw in een welvarend Westers land. Natuurlijk heb ik meer gelezen over 'onze' mening/Waarheid. In de Arabische wereld kijken ze net een beetje anders aan tegen het concept dat wij hier dan 'ego' noemen. Ik kan geen Arabisch lezen, dus de exacte woorden weet ik ook niet. Ik weet wel dat zij er de ziel bijhalen en zij zijn (anders dan wij) niet van mening dat je je 'ego' moet vernietigen, maar dat je het moet leren beheersen en ontwikkelen.

Hoe iemand überhaupt een ego compleet kan vernietigen kan ik me sowieso niet voorstellen. Ik denk dat een ego flink beschadigt kan worden en ik denk dat als jij als mens verkeerde prioriteiten gaat stellen in het leven, dat je ego je dan ook zeker in de weg kan gaan zitten. Maar helemaal ontsnappen aan je ego, dat is volgens mij niet mogelijk.

Even terug naar de eerste vraag.

Ik ben, en jij, ben jij?