Mijn Gesprekken met Thomas

Soms word ik wakker en dan weet ik PRECIES  wie ik ben. Andere dagen denk ik bij mezelf: "Wie ben  jij in vredesnaam?" En die "jij", dat is dan het meisje in de spiegel. Sowieso is dat al heel verwarrend, want soms zie je er in de spiegel niet meer hetzelfde uit als hoe je jezelf herinnerde. Of zelfs niet meer zoals dat je er gisterenavond uitzag toen je net je tanden had gepoetst. Dit gevoel is denk ik voor iedereen wel herkenbaar. Ik vraag me dan altijd af waar dat verschil vandaan komt. Waarom ik op sommige momenten echt heel zeker ben van mijn zaak, van wat ik wil en ook van wie ik idealiter wil zijn. En op andere momenten trek ik ALLES  in twijfel, zelfs mijn eigen naam! Nu klinkt dat voor jullie misschien wel overdreven, dat ik twijfel aan mijn eigen naam. Voor mij persoonlijk zijn "namen" helemaal niet zo heel vanzelfsprekend. Misschien ken je dit wel: je leert iemand kennen, stelt jezelf voor en noemt je naam. Die ander heeft dus niet alleen nog vo...

Murphy's Law. Ik heb er echt een haat-liefde verhouding mee. Ik gebruik hem twee kanten op hoor, zowel positief als negatief. Maar de afgelopen week was voor mij echt turbulent. Te turbulent. Ongeveer vier maanden geleden ben ik gestopt met alle medicatie. Dat gaat op zich bijzonder goed, ik heb me in lange tijd niet meer zo mezelf gevoeld als nu. Ik ben weer dat meisje van vier dat aan de lopende band vragen aan het stellen was aan iedereen die ik tegen kwam. De meeste mensen vinden zulke kinderen ontzettend irritant, ik kwam er altijd wel mee weg omdat ik gewoon ook ontzettend schattig was. En lief. Anyways, op mijn vierde moest ik naar school. Toen ben ik langzaam veranderd in iemand die ik eigenlijk helemaal niet ben, en dat resulteerde op mijn achttiende in een catastrofe van epische proporties. De laatste acht jaar ben ik mijn eigen therapeute geweest. Ik kom zelden een psycholoog tegen die ik niet voor de gek kan houden. De laatste acht jaar is het dan ook nog nooit zo goed ...