Mag het een Tandje minder?

Murphy's Law. Ik heb er echt een haat-liefde verhouding mee. Ik gebruik hem twee kanten op hoor, zowel positief als negatief. Maar de afgelopen week was voor mij echt turbulent. Te turbulent.

Ongeveer vier maanden geleden ben ik gestopt met alle medicatie. Dat gaat op zich bijzonder goed, ik heb me in lange tijd niet meer zo mezelf gevoeld als nu. Ik ben weer dat meisje van vier dat aan de lopende band vragen aan het stellen was aan iedereen die ik tegen kwam. De meeste mensen vinden zulke kinderen ontzettend irritant, ik kwam er altijd wel mee weg omdat ik gewoon ook ontzettend schattig was. En lief.

Anyways, op mijn vierde moest ik naar school. Toen ben ik langzaam veranderd in iemand die ik eigenlijk helemaal niet ben, en dat resulteerde op mijn achttiende in een catastrofe van epische proporties.

De laatste acht jaar ben ik mijn eigen therapeute geweest. Ik kom zelden een psycholoog tegen die ik niet voor de gek kan houden. De laatste acht jaar is het dan ook nog nooit zo goed met mij gegaan.

Maar nu heb ik hulp nodig. Ik merk dat er dingen zijn gebeurd waar ik nog niet goed bij kan komen. Ik ben ze heel lang vergeten en nu sijpelt er af en toe een beetje naar binnen. Begrijp me niet verkeerd, ik denk niet dat ik geen andere mensen nodig heb om mezelf helemaal te helen. Ik denk überhaupt niet dat een mens ooit helemaal geheeld is. In deze wereld lijkt dat haast onmogelijk.

Zo gaat dat dus, ey. Je denkt dat je er bent, je denkt dat je het leven nu helemaal aan kan, helemaal alleen. En dan krijg je van boven (of van waar dan ook) een flinke tik op je vingers. Nee Cin, dat gaat nog even niet.

Verder niks te klagen.